Leyland National: książki - historia i modele

The Leyland National (Nostalgia Road)

Dopiero od początku nowego stulecia National przestał być codziennością na naszych ulicach. Jego zróżnicowana i barwna historia została zilustrowana w tym fotograficznym hołdzie dla marki, uchwyconym przez kamerę w szerokiej gamie odcieni, od oryginalnej czerwieni maku czy zieleni liści, po jaskraworóżowe i wielobarwne wersje. Na zdjęciach znajdują się zarówno wielkie przedsiębiorstwa, takie jak Crossville, Midland Red i United, jak i najmniejsze, niezależne firmy.

Szczegóły

The Leyland National

Leyland National został pomyślany jako wspólne przedsięwzięcie British Leyland i National Bus Company, mające na celu zastąpienie wszystkich jednopiętrowych autobusów z silnikiem z tyłu w grupie British Leyland – AEC Swift, Leyland Panther, Daimler Roadliner, jednopiętrowych Daimler Fleetline i Bristol RE.

Model Leyland National został wyprodukowany w nowej fabryce w Lillyhall w Kumbrii i wyróżniał się kilkoma nowatorskimi rozwiązaniami, w tym integralną konstrukcją, zaawansowanym systemem ogrzewania i wentylacji (z tylną kabiną na dachu) oraz turbodoładowanym, poziomym silnikiem Leyland o pojemności 8.3 litra.

Większość lokomotyw Leyland National miała długość 10.3 lub 11.3 metrów. Pierwsza z nich została dostarczona do Cumberland Motor Services w marcu 1972 r. i otrzymała numer rejestracyjny ERM 35K.
Zbudowano ponad 7000 egzemplarzy Leyland National, ale nigdy nie osiągnięto pełnego celu produkcyjnego z powodu pojawienia się jednoosobowych autobusów piętrowych. Ostatni Leyland National otrzymał numer rejestracyjny C49 OCM i został dostarczony do Halton Transport w listopadzie 1985 roku.

Wykorzystując swoją fantastyczną kolekcję niepublikowanych dotąd zdjęć, Peter Horrex i Robert Appleton oddają hołd temu popularnemu i kultowemu rydwanowi ludu.

Szczegóły

The London LS : The Leyland National Bus in London Service

Niezadowolony z niezawodności swoich jednopiętrowych autobusów AEC Merlin i Swift, London Transport w 1973 roku zakupił sześć Leylandów Nationals do testów. Zadowolony z tego, co zobaczył w tym standardowym produkcie, w którym nawet próbka farby była do wyboru Leylanda, LT skorzystał z opcji zakupu kolejnych 50 sztuk z anulowanego zamówienia eksportowego, a następnie zakupił kolejne partie po 110, 30 i 140 sztuk, aby do połowy 1980 roku liczba członków klasy LS wzrosła do 437. Rok później ostatnie autobusy MBA i SMS zostały zastąpione w liniach Red Arrow sześćdziesięcioma dziewięcioma nowymi Leylandami National 2.

Prosty, ale niezawodny LS zaspokajał zapotrzebowanie London Transport na pociągi piętrowe przez piętnaście i pół roku, często zastępując autobusy piętrowe, gdy zachodziła taka potrzeba. Później pomagał utrzymać pozycję w trudnych latach początkowych przetargów, w trakcie których niektóre innowacyjne operacje LS wprowadziły kilka nowych malowań i identyfikacji wizualnych.

Ten typ służył oczekiwanym 10 latom bez większych problemów, a jego popularność zaczęła spadać dopiero pod koniec lat 80., gdy minibusy zyskały na popularności. Chociaż LS został formalnie wycofany z użytku w 1992 roku, programy renowacji dały ocalałym wydłużone życie, czego efektem jest National Greenway, szczytowe osiągnięcie Leyland National.
Większość samolotów Red Arrow National 2 stała się samolotami GLS i przetrwała do 2002 roku.

Matthew Wharmby jest autorem, fotografem i redaktorem specjalizującym się w historii londyńskich autobusów.

Szczegóły